Ode aan de zelfscankassa
Ik vind ze GE-WEL-DIG! De zelfscankassa’s. Eerst waren ze er alleen in de dure supermarkten maar nu ook allang in de Lidl. En ondertussen sluiten andere ketens ook aan, zoals Kruidvat, de Action en Decathlon… Ze zijn mijn toegang tot zelfredzaamheid.
En toch … zowel in mijn LinkedIn feed als op Facebook komen bijna wekelijks tirades voorbij tégen deze ontwikkeling. Gezonde mensen buitelen fulminerend over elkaar heen om de winkelketens te bestempelen tot de meest asociale entiteiten. Of het nu gaat om de roof van betaalde banen, het inzetten van je klanten als personeel, gemakszucht, anti-sociaal, anti-gezellig, anti-contact… de zelfscankassa wordt op de brandstapel compleet afgefikt. Wat een gruwel! Horror! We zijn gedoemd! klinkt het uit de toetsenborden van heel veel gezonde mensen. Het kortzichtige egoïsme dat daaruit spreekt vind ik schokkend.
Want die asociale, samenleving verwoestende zelfscankassa is de enige reden dat ik nog zelf mijn boodschappen kan doen. Die zelfscankassa is de enige reden dat ik 3x per week met de rolstoel naar buiten ga voor het ritje door de wijk naar de Jumbo hier bijna op de hoek, of de Lidl een wijk verder. Wil ik echt even gek doen, rijd ik door naar de Appie XL.
Zonder zelfscankassa kan ik niet afrekenen in de supermarkt. Kan ik dus niet zelf mijn tomaten uitkiezen, zelf neuzen in de uitverkoopbak, zelf op jacht naar afgerukte bloemkoolbladeren waar mijn konijnen zo gek op zijn. Dan zat ik in mijn eentje verplicht thuis te wachten op het Picnic-karretje.
Door de FNS en de onmogelijke combinatie van spierzwakte, een enorme prikkelgevoeligheid en brainfog is een gewone, ‘gezellige’, op staande mensen ingerichte kassa in de supermarkt voor mij niet meer haalbaar. Want er staan mensen voor en achter me waar ik rekening mee moet houden en waar ik me dus mentaal voor moet openstellen. Vanuit de rolstoel alle boodschappen boven mijn macht op de band tillen is een uitputtende fitnessoefening. Het eeuwig onbereikbare beurtbalkje die ik alleen zelf kan pakken door mijn rug te verrekken of waarvoor ik om hulp moet vragen. De niet aflatende stroom van scanpiep-piep-piep-piepjes van alle boodschappen van de mensen voor mij in de rij. Het karretje achter me dat tegen mijn rolstoel bonkt. De huilende peuter 2 mensen achter me in de rij. De o zo simpele ene stap vooruit als de rij iets opschuift maar die met de rolstoel een uitdaging is omdat ik in mijn loodzware elro in 2 tellen de hielen van de persoon voor me eraf rijdt. Het ‘goedemiddag, zegeltjes, tuinplantjes, knuffeltjes, stickertjes, servieszegels, heeft u ook een klantenkaart’-gesprek waarvan mijn FNS-hoofd sowieso al kortsluiting krijgt omdat het veel te veel informatie is om te verwerken laat staan dat ik antwoord moet geven, helemaal omdat tijdens dat gesprek al mijn boodschappen worden gescand met het schijnbaar eeuwig doorgaande piep-piep-piep van de scanner. Terwijl ik probeer de ‘nee, dank u’ eruit te krijgen schiet de eerst stuiptrekking door mijn benen omdat er wéér met een wagentje tegen mijn stoel wordt gebonkt en het huilende kind een krijsend kind is geworden en het enige redmiddel mijn noicecancelling koptelefoon is die ik niet op kan zetten want ik moet namelijk een gezellig, sociaal gesprek voeren met de kassière over waarom ik de bloemkoolbladeren heb gepakt en of ik even wil laten zien dat er toch een volledige niet afgerekende bloemkool in mijn tas zit… Met een hoofd dat geen enkele gedachte meer kan afmaken en een lijf dat stuiptrekkend in de rolstoel hangt moet de kassière de pinpas uit mijn trillende hand pakken zodat ze voor mij kan betalen. De dame achter me in de rij kijkt afkeurend hoe ik met de laatste kracht de boodschappen van een veel te hoge balie in mijn tas schuif waarbij ik zie dat de tomaten met dodelijke precisie door de melk worden geplet. Misselijk en stuiptrekkend rol ik naar buiten.
Dus voor mij is de zelfscankassa mijn redding. Ik rol rustig in mijn eigen, mentale bubbel door de winkel, is het erg druk dan heb ik de koptelefoon op. Ik scan alles wat ik koop meteen met de handscanner en berg het op in de tas die aan mijn stoel hangt, de tomaten netjes boven op de melk en niet eronder. De bloemkoolbladeren ernaast. En als ik alles heb, is het door naar de kassa, 1x een piep wanneer ik mijn klantenkaart scan, betalen en door naar buiten. Geen andere mensen, geen gesprekken, geen zegeltjes, stickers of alle andere meuk die ik niet wil, geen voortdurende symfonie van piepjes, gewoon ik in mijn bubbel samen met mijn boodschappen.
Dus dank je wel Lidl, Appie en Jumbo. Dank je wel Kruidvat. Dat jullie mij zelf mijn boodschappen laten doen. Dat jullie mijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid mogelijk maken. Dat ik óók mee mag doen in deze samenleving. En hopelijk gaan al die fulminerende landgenoten ooit eens inzien dat de wereld niet alleen draait om wat zij als gezond persoon willen en kunnen, maar dat de wereld heel veel meer mensen bevat die ook zelf boodschappen willen doen.
Reacties
Log in om de reacties te lezen en te plaatsen